Zaznacz stronę

ŚLISKOŚĆ DREWNIANEGO TARASU

ŚLISKOŚĆ DREWNIANEGO TARASU

Taras drewniany spełnia wymogi klasy przeciwpoślizgowości R10, pod warunkiem zaimpregnowania co najmniej raz w roku jego górnej powierzchni (bez względu na rodzaj górnej powierzchni desek).

Drewno desek tarasowych nie jest bardziej śliskie od innych zewnętrznych podsadzek, jeśli na jego powierzchni nie pojawi się tzw. „grzybek powierzchniowy” (nalot organiczny), co może zdarzyć się jedynie:

– na nie konserwowanym przez ok. 2 – 3 lata drewnie,

– zasadniczo na nie nasłonecznionych fragmentach tarasu.

Śliskość starych i zaniedbanych (niekonserwowanych) nawierzchni drewnianych tarasów jest przyczyną powszechnej opinii o śliskości drewna jako takiego w zastosowaniach zewnętrznych. Nb., ryflowanie desek nie przeciwdziała skutecznie śliskości występującej na zaniedbanych tarasach, szczególnie gdy śliskość wystąpi wzdłuż ryflowania.

Konserwacja górnych powierzchni drewnianych tarasów współcześnie produkowanymi impregnatami skutecznie przeciwdziała powstawaniu w/w „grzybka powierzchniowego” i likwiduje tym samym przyczynę śliskości drewnianego tarasu.

Jednakże, woda tworzy tzw. „film wodny”. Na górnej powierzchni desek tarasu może zalegać „film wodny”, który zmniejsza kontakt pomiędzy podeszwą buta a podłożem wywołując zjawisko aquaplaning-u, a warstwa ewent. brudu i kurzu może dodatkowo zwiększać niebezpieczeństwo poślizgu, przez co bezpieczeństwo nie jest w pełni zagwarantowane. Dlatego wymagane jest zamieszczenie informacji / ostrzeżenia o możliwości wystąpienia śliskości na deskach tarasów.