Zaznacz stronę

ŚLISKOŚĆ DREWNIANEGO TARASU

ŚLISKOŚĆ DREWNIANEGO TARASU

Taras drew­ni­any speł­nia wymo­gi klasy prze­ci­w­pośl­iz­gowoś­ci R10, pod warunk­iem zaim­preg­nowa­nia co najm­niej raz w roku jego górnej powierzch­ni (bez wzglę­du na rodzaj górnej powierzch­ni desek).

Drewno desek tara­sowych nie jest bardziej śliskie od innych zewnętrznych pod­sadzek, jeśli na jego powierzch­ni nie pojawi się tzw. „grzy­bek powierzch­niowy” (nalot organ­iczny), co może zdarzyć się jedynie:

- na nie kon­ser­wowanym przez ok. 2 — 3 lata drewnie,

- zasad­nic­zo na nie nasłonecznionych frag­men­tach tara­su.

Śliskość starych i zanied­banych (niekon­ser­wowanych) naw­ierzch­ni drew­ni­anych tarasów jest przy­czyną powszech­nej opinii o śliskoś­ci drew­na jako takiego w zas­tosowa­ni­ach zewnętrznych. Nb., ryflowanie desek nie prze­ci­wdzi­ała skutecznie śliskoś­ci wys­tępu­jącej na zanied­banych tarasach, szczegól­nie gdy śliskość wys­tąpi wzdłuż ryflowa­nia.

Kon­serwac­ja górnych powierzch­ni drew­ni­anych tarasów współcześnie pro­dukowany­mi impreg­nata­mi skutecznie prze­ci­wdzi­ała pow­stawa­niu w/w „grzy­b­ka powierzch­niowego” i lik­widu­je tym samym przy­czynę śliskoś­ci drew­ni­anego tara­su.

Jed­nakże, woda tworzy tzw. „film wod­ny”. Na górnej powierzch­ni desek tara­su może zale­gać „film wod­ny”, który zmniejsza kon­takt pomiędzy podeszwą buta a podłożem wywołu­jąc zjawisko aqua­plan­ing-u, a warst­wa ewent. brudu i kurzu może dodatkowo zwięk­szać niebez­pieczeńst­wo pośl­izgu, przez co bez­pieczeńst­wo nie jest w pełni zag­waran­towane. Dlat­ego wyma­gane jest zamieszcze­nie infor­ma­cji / ostrzeże­nia o możli­woś­ci wys­tąpi­enia śliskoś­ci na deskach tarasów.